bomen iel gewaaid zijn
vol met einde
en de lucht van aarde is bewolkt
er geen verleden meer
gemaakt wordt waarin
grage stappen haken
de snelheid van
het heden alleen
nog op een stoel
wordt vastgelegd
als woorden schrijnen in
hun letters van gedachte
zinnen zonder zijn
als dan pas als het ware
knelt er woede in geraamde
ogen ergens achter een gordijn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten